Dobrze mi, nie chcę zmian, nie namówisz mnie kolejny raz. Dobrze jest, jedno wiem; że już nigdy nie wrócę tam.

Marianne Melody Eriksson

05.05.1995r. 

Tancerka
Urodzona w Danii
Obsesyjne dbanie o linię
Czteronożni przyjaciele: Brudas i Lizus
Potrzebuje kogoś kto powstrzyma ją przed anoreksją
Ukończona Szkoła Baletowa Wiedeńskiej Opery Krajowej

"Gdy byłam malutka tatuś zabierał mnie do opery na sztuki baletowe. Już za pierwszym razem zakochałam się w tiulowych spódniczkach i zgrabnych ruchach baletnic. Chciałam zostać jedną z nich. Chciałam być tancerką. Pamiętam jak tatuś kupił mi moje pierwsze baletki. Były różowe, inne dziewczynki miały białe. Już wtedy się wyróżniałam. Te baletki, mimo że sporo za małe, znoszone i zniszczone, wciąż wiszą w mojej szafie. Dziś, stojąc na scenie w świetle reflektorów, czuję się jakby tatuś wciąż siedział na widowni i mnie dopingował. Dziś mam już na sobie pointy. Dziś jestem już gwiazdą. Jestem najlepsza." 

Małe mieszkanie nad cukiernią

"Po śmierci tatusia musiałam sprzedać dom. Wmawiałam sobie, że to ze względów finansowy, ale tak naprawdę wszystko mi tam o nim przypominało. O nim i o mamie, która pamiętam tylko dzięki zdjęciom. Otworzyłam drzwi i weszłam do pustego, małego, lecz przestronnego mieszkania, postawiłam walizkę pod ścianą i zaczęłam rozplanowywanie tego co miałam, tego co musiałam kupić oraz moich finansów. Dla niektórych plusem tego mieszkania byłaby cukiernia wręcz pod stopami, jednak o ironio, jako tancerka musiałam trzymać linię. Ja znalazłam inny urok tego miejsca, z mojego mieszkanka było wyjście na dach. Od razu urządziłam tam ogródek."

Wiener Prater

"Główna aleja. Uwielbiam nią spacerować. Zwłaszcza wieczorem, gdy granatowe niebo jest przejrzyste i rozświetlane przez tysiące gwiazd. Dokładnie tak jak teraz. Idę, obserwując je pomiędzy drzewami. Wygląda magicznie. Dostrzegam spadająca gwiazdę, zamykam oczy i myślę życzenie; dokładnie tak jak uczyła mnie mama, to jedyne co o niej pamiętam. Kazała mi wierzyć w marzenia. Gdy otworzyłam oczy, zobaczyłam JEGO. Robił dokładnie to co ja. Obserwował niebo i właśnie myślał życzenie."

Pierwsze kłamstwo

"Nie, panie władzo, to był wypadek. Potknęłam się i spadłam ze schodów. Wszyscy panu powiedzą jaka za mnie niezdara. - nakłamałam oficerowi policyjnemu i lepiej żeby nikogo o to nie pytał. Nawet moje rywalki, które przeklinają mnie pod piekło, nigdy nie powiedziałyby, że jestem niezdarna. Niestety musiałam kłamać, nie chciałam go wydać. Toksyczna miłość, słyszeliście o tym kiedyś? A treren przejął się tak moimi siniakami, że wezwał policję. Po tym nauczył się ranić mnie tak, by nikt tego nie widział, nawet mój trener." 

Załamanie

"Żyletka upadła na podłogę, a czerwona ciecz spływała strużkami po mojej ręce ku łokciowi. Czerwone krople zaczęły znaczyć kafelki w łazience, a ja sie rozpłakałam. Co ja zrobiłam? Przeciez to nic nie dało, zadało mi jedynie więcej bólu. Uświadomiła sobie, że gdyby tatuś sie dowiedział byłby bardzo zły, trener byłby zły, mama by sie zawiodła, a JEGO to nic nie obchodzi. Juz więcej tego nie zrobiłam." 

Świeże Powietrze

"I znów idę główną aleją Wiener Prater. Znów obserwuje niebo. Znów zamykam oczy. I znów myślę życzenie. Teraz jestem  wolna, ale już nigdy nie zniknie blizna, którą ON zostawił na mojej duszy." 

|| SZNURKI ||

***
Także witam się ładnie 
Pani z tumblra (chyba, google grafika tak powiedziało ) 
Cytat z piosenki "Pusty dom"